خونواده هایی که مریض گرفتار به سرطان دارن، سهم خیلی از بار گران سرطان عزیزشون رو به دوش می کشن. از یه طرف، نقشی مهم در پشتیبانی از مریض دارن و از طرف دیگه، خود این خونواده ها به دلیل فشارهای اجتماعی، روانی و هم مسئولیت سختی که دارن، باید از حولوحوش جور واجور مراقبت و پشتیبانی شن. از این رو بخش سلامت، باید توجهی افزون تر به اونا داشته باشه. چند توجه اخلاقی در این مورد باید اینم بگیم که:

1) در شروع مریضی، خونواده ها واسه شنیدن خبر بد، پیشقدم نشن و مریض رو در بی خبری نگذارند. قرار نیس خبر بد رو خونواده مریض به اون بدن. اگه اولین شنونده خبر بد، خود مریض باشه، اعتمادی که میان دکتر و مریض شکل میگیره، راه درمان رو صاف می کنه و با کرامت مریض هم سازگاره.

2) مریض رو به خود وابسته نکنیم. وابسته شدن مریض، توان اراده کردن اونو دچار مشکل می کنه. آدم، انسانه چون اختیار داره، نشونه اختیار توان تصمیم گیریه. با وابسته کردن بیماران، شأن انسانی اونا رو خراب می کنیم.

3) به بهونه مریضی در همه احوالات مریض دخالت نکنیم و به حریم خصوصی اش سرک نکشیم.

4) بیماران از چیزی که به نظر میان باهوش ترن. به جای احترام، به اونا ترحم نکنیم.

5) هوای بچه ها رو داشته باشیم. بعضی وقتا توجه به مریض گرفتار به سرطان منتهی به بی توجهی به بچه های خونواده می شه. اضطراب و تلاطم کودکان رو در این احوال جدی بگیریم.

6) برنامه های آینده خونواده رو با مریض در میان بذاریم و طرح و نظر اونو جویا شیم. بیماران از مشارکت در برنامه های خونواده حتی در فردایی که ممکنه خودشون نباشن، آروم می شن.

7) حس سرباری رو به مریض القا نکنیم. توجه کمتر بدون ناراحتی و غر زدن بهتر از توجه زیادیه که با کلام زخم زننده یا شکایت آمیز همراه باشه.

8) از مریض استفاده ابزاری نکنیم. مثلا مشکلات خودمون رو به این بهونه که ما از مریض گرفتار به سرطان پرستاری می کنیم، توجیه نکنیم.

9) کانون گرم خونواده رو «مریضی محور» نکنیم. بعضی وقتا سفری نیم روزه با خونواده، بیشتر از نگرانیای ترس آلود دور و بریا به زندگی مریض معنا میده.

10) از دلیل یابیای بی دلیل یا پیوند مریضی به گناهان قبلی بیمارمان بپرهیزیم.

درنگ کنیم؛ امید، اکسیر سرطانه. امید ممکنه سرطان رو بهبود نبخشد اما اونو به عشق تبدیل می کنه.

دکتر حمیدرضا نمازی، عضو گروه اخلاق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران

منبع : هفته نامه سلامت

جمع آوری سلامت اکاایران

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *