حواسمون باشه که سرطان پایان راه نیس…
1. قبل از دچار شدن به سرطان و در احوال سلامت، مرگ اندیش باشیم و خیال نکنیم یاد مرگ، زندگی مون رو دچار مشکل می کنه. برعکس، مرگ اندیشی، هیبت سختیای روزگار رو می شکنه و ما رو واسه روبرو شدن ای آروم و مناسب با مصایب آماده می کنه.

2. حواسمون باشه که سرطان پایان راه نیس. 40 درصد مبتلایان به سرطان به ساحل سلامت می شینن و بهبود پیدا می کنن. از این رو با دچار شدن به سرطان افسار روزگار رو رها نکنیم و خود رو نبازیم. حتی اگه سرطانی سخت، ما یا دور و بریا مون رو دربرگرفته س بدونیم که در قبال روزای مونده، مسئولیم.

3. به مریض گرفتار به سرطان نگیم مریض سرطانی. سرطان جزو کوچیکی از وجود اونه.

4. به مبتلایان سرطان ترحم نکنیم. این بیماران از چیزی که فکر می کنیم پس از مریضی باهوش تر می شن و فرق احترام و ترحم رو به دقت میفهمن. ترحم، مسئولیت پذیری مریض در قبال خودشو می ستاند و اونو آزرده و گاه وابسته می کنه. مریض گرفتار به سرطان با احترام، آرامش پیدا میکنه نه با ترحم.

5. سخت مراقب باشیم واسه درمانی که نتیجه اش معلوم نیس چوب حراج به خانمان خود نزنیم و کفگیر خونواده مون رو به ته دیگ سرطان نرسونیم. این مهم، وظیفه اخلاقی سیاست گذاران سلامت و پزشکانه که درمان سنگین و گران رو جز در موارد مشخص و علمی پیشنهاد و تجویز نکنن.

6. به نگاه تازه ای که سرطان برامون به ارمغان می آورد، دقت کنیم. سرطان عمیق اندیش تر و مهربون ترمان می کنه و دریچه جدیدی رو به جهان به رومون می گشاید. مریضایی رو می شناختم که سالگرد سرطان گرفتنشان رو جشن می گرفتن چراکه به فکر بودن پس از مریضی، معنی زندگی رو فهمیده و مزه اونو چشیده ان!

7. اگه مدیر یا سیاست گذار یا مسئول کارخانه یا هر بخش از صنعت هستیم، وظیفه اخلاقی مون در قبال سلامت مردم رو بدونیم و به شکل کدهای اخلاقی واسه محیط داخلی و خارجی سازمانمون اونا رو اعلام کنیم. از دست دادن کدهای اخلاقی به بی عملی اخلاقی میرسه.

8. از ترس اینکه «نکنه چیزی توش دربیاد» از غربالگری و چکاپ و آزمایش نگریزیم. ما در برابر تن و جانمون و هم دور و بریا مون مسئولیت داریم و اخلاقی نیس که جسممون رو با بی ملاحظگی دزدی کنیم.

9. ژنتیک در دچار شدن به سرطان نقشی اساسی داره و هرچند با روش زندگی مناسب و پیشگیری، میشه از بسیاری سرطانا جلوگیری کرد، اما اگه به هر دلیل خود یا دور و بریا مون گرفتار سرطان شدیم، باید از سرزنش و دلیل یابیای بی دلیل بپرهیزیم. دلیل دچار شدن به مریضیا پیچیده س و با قضاوتای عامیانه جور نمیاد. بارگران سرطان رو با این حرفا سنگین تر نکنیم.

10. ما آدما سختی وظیفه ایم. زندگی و مرگ، سلامت و مریضی، داشتن و از دست دادن، غم و شادی 2 ساقه از درخت زندگی ان. از خودمون نگریزیم و مسئولیتمان رو قبول کنیم. قدر حال رو بدونیم و درنگ کنیم؛ طعم گس جهان با طعم وقت، گوارا می شه!

دکتر حمیدرضا نمازی، عضو گروه اخلاق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران

منبع : salamatiran.ir

جمع آوری سلامت اکاایران

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *