الفرق الإسلامیه بعد ارتحال النّبیّ (ص) 23
الإمام الحسن (ع)و مواجهه السّیاسیّه لمعاویه 26
آثار الإصلاحیه السّیاسیّه لنهضه الإمام (ع)28
الخطط السّیاسیّه الحسینیه 29
ماذا یرید الاموّیون من الحسین(ع) ؟30
الفکر الاموی و الفکر الحسینی 31
الحسین(ع) العقل السّیاسیّ فی الامه 32
لغه الحسین (ع) السّیاسیّه 32
الباب الثالث – الفصل الأوّل
الفکر الجهادی فی حیاه الإمام الحسین (ع) 33
ألجهاد من خلال القران الکریم 34
ألجهاد فی أقوال الرسول الاکرم (ص)34

فضل الجهاد فی کلام الإمام علی (ع)35
ألفکر الجهادی و الإمام الحسین (ع)36
ألحرکه الجهادیه للإمام الحسین (ع) 38
رفض البیعه لیزید 38
خروج الإمام (ع) و إعلان الثّوره 39
الخطب الجهادیه للإمام الحسین (ع) 41
خطبته (ع) فی مجلس معاویه 42
خطبته (ع) فی مکه عند خروجه الی العراق 44
الخطبه التی خطبها (ع) فی ذوخشب 46
الخطبه الثّانیه فی ذوخشب 46
خطبه (ع) فی البیضه 47
الخطبه التی خطبها (ع) فی ذو حسم49
الخطبه التی خطبها (ع) مساء لیله عاشورا 49
الخطبه الجهادیه للإمام الحسین (ع) یوم عاشورا 51
قیمه الخطبه و اهمّیّتها 55
الکتب و الرسائل 56
الباب الثالث – الفصل الثّانی
الأمر بالمعروف و النهی عن المنکر فی خطب الإمام الحسین (ع) 59
الامر بالمعروف و النهی عن المنکر و اهمیتهما فی الإسلام 60
اهمیه الامر بالعمروف و النهی عن المنکر فی الکتاب و السنه 61
الامر بالمعروف و النهی عن المنکر فی خطب و حکم الإمام علی (ع) 63
لماذا یعتبر المسلمون الامر بالمعروف و النهی عن المنکر من أساسیات دینهم64
الامر بالمعروف و النهی عن المنکر فی خطب الإمام الحسین (ع)64
الباب الرابع – الفصل الأوّل
قیاده الإمام الحسین و نهضته الإصلاحیه68
تمهید 69
النهضه الإصلاحیه و القیاده الحسینیه 70
الثّوره الإصلاحیه و اسبابها 71
الباب الرابع – الفصل الثّانی
أثر حادثه الطف فی الأدب الإسلامی 73
ماهو أدب الطف ؟ 74
ألحطب التی اُلقیت بعد إستشهاد الإمام الحسین (ع)75
خطبه السیّده زینب (س) فی الکوفه 75
خطبه السیّده زینب (س) فی مجلس یزید فی الشام78
آثار الحرکه الحسینیه فی المجتمع الإسلامی 86
الباب الخامس – الفصل الأوّل
المواعظ و الحکم و الادعیه للإمام الحسین (ع) 87
مواعط و حکم الإمام (ع) 88
کلام الحسین (ع)فی التوحید و معرفه الله (عزوجل) 89
و من کلام له (ع) فی الاخلاق و التربیه الّروحیه 90
جوابه (ع) عن مسائل سأله رسول ملک الروم 92
کلمه فی حق شهر رمضان 93
کلام الإمام (ع) فی حق القران الکریم 96
و من کلام له (ع)مع ابن ألأزرق 97
و من کلام له (ع) فی العقل و العلم و المعرفه 97
أدعیه الإمام الحسین (ع) 99
دعاء الإمام (ع) لطب الغیث النافع 100
دعاء الإمام (ع) عند الصباح و المساء101
دعاء الحسین (ع)فی القنوت 101
دعائه (ع) فی طلب التوفیق من الله سبحانه و تعالی102
دعائه (ع) فی إزاء الکعبه 102
دعاء الإمام (ع) المعروف بدعاء عرفه104
الباب الخامس – الفصل الثّانی
الحکم المنظومه للإمام الحسین (ع) 115
الحکمه و الموعظه فی شعر الإمام (ع) 117
نماذج من أشعاره(ع) فی الحکمه و الموعظه118
ألعتاب و الغزل العفیف فی شعر الإمام (ع) 122
ألرثاء فی شعر الإمام (ع) 124
ألفخر فی اشعار الإمام (ع) 125
أبیات عرفانیه للإمام (ع) 130
نتیجه البحث 132
نتیجه البحث باللغه الفارسیه ( چکیده بحث) 134
نتیجه البحث باللغه الانجلیزیه 136
فهرس المنابع و المآخذ 137
المقدّمه
ألحمدُ لله ربّ العالمین ، نحمدهُ حمداً لمن خصَّ سیّد المرسلین بکمال الفصاحه بین البدو والحضر ، و أنطقهُ بجوامع الکلم ، فأعجز بُلغاء ربیعه و مضر ، و أنزل علیه الکتاب ، و أتاه الحکمه و فصل الخطاب ، و منحه فضل الدنیا و خصّهُ بالسعاده الأبدیه،صلی الله علیه و علی آله الطیبین الطاهرین و أصحابه المنتجبین.

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

و بعد :
فی التاریخ اعدادٌ کبیره من الرجالِ و النساءِ نبغوا فی شتّی الفنون و العلوم و الآداب و سعوا فی إحیاء وجدان البشریه ، فطار صیتهم فی العالم ، و کان نصیبهم بین المجتمعات کل إعجاب و تقدیر و إکبار و تجلیل، لأنهم إمتازوا عن غیر هم بشتی المزایا .
فالأدب العربی الذی هو مرآه تتجلّی فیه الّروح العربیّه فی جمیع أطوارها و أدوارها من یوم نشأتها و حتی یومنا هذا لم یستثنی من هذه القاعده ، لقد خُلدَّت فیه آثار مکتوبه و منظومه یتجلی فیها العقل الأنسانی بالأنشاء أوالفن الکتابی من قبل هولاء النابغین .
و بما إنَّ فرعنا فرع اللغه و تاریخ الأدب العربی علی المنهجِ العلوی، إعتمدت برسالتی هذه علی الفن الأدبی النثری لأهل البیت علیهم السلام، هذا البیت النبوی الشریف الذی ضمَّ رجالات و نساء کانوا عناوین بارزه فی صحیفه الابداع و التکوین، هم الذین تربوا فی بیوت أذن الله أن یُرفع فیها اسمه ،
و امتزجت حیاتهم مع القرآن، هذا الکتاب و الدستور السماوی الذی تحّدی اللغه العربیّه ببلاغه و عذوبه و ترکیباته الأدبیه، هولاء الذین هم فی طلیعه عظماء التاریخ و من المستحیل أن یجود الدهر بأمثالهم، لقد ورئوا الفصاحه و البلاغه من جدهم رسول الله (ص) الذی کان أفصح و أبلغ العرب وهو القائل : «أنا أفصح من نطق بالضاد» و قال أیضاً : «أنا أفصح العرب»، و ارتووا العلوم من باب مدینه علم النّبیّ (ص) و سیّد الخطباء الإمام علی علیه السلام تلک الشخصیه التی عبر عنها التاریخ الأدبی «بالثروهالفکریه و الأدبیه الواسعه» لذلک و جهت الإهتمام برسالتی هذه إلی الأدب العربی الإسلامی، خاصه أدب أهل البیت (ع) الذین هم أساس الأدب العربی فی جمیع فنونه و بما فیه من کلام منظوم و منثور.
و موضوع الرساله یحمل عنوان «الحیاه الفکریه و الإجتماعیه فی أدب الإمام الحسین(ع) » و الذی یتضمن خطب و مواعظ و وصایا و أدعیه و رسائل الإمام (ع) التی إتصفت بعمق التفکیر و دقّه القیاس و قوه الملاحظه و بلاغه التعبیر إلی ذروه رفیعه فی الإنشاء العربی یمتاز عن غیره ، لأن کلامه کلام رسول الله (ص) و کلام رسول الله کلام القرآن ، و القرآن هو مصدر اللغه و الأدب العربی .
أجل إنه الحسین(ع) و ما ادراک ما الحسین (ع) ؟
ألیس المدرسه القرآنیه و الفصاحه المحمّدیه ، و البلاغه الحیدریه أساس أدبه ؟
أو لیس العلم الغزیر النابع من الوحی الإلهی فضیله ؟
أو لیس النسب الشریف من أسباب عظمه ؟
نعم هو الحسین (ع) الذی قضی حیاته فی عباده الله جل جلاله و طاعه رسول الله (ص) و خدمه الناس ، و ختمها بأعظم تضحیه عرفها التاریخ حتی الأن.
بلی کان علیه السلام أکثر الناس علماً ، و أفضلهم عملاً ، و أسخاهم کفاً ، و أحسنهم خُلقاً ، و أوسعهم حِلماً ،واکرمهم نسباً ، وأرقهّم قلباً وأَشدهم بأساً وشجاعه ، هذه کُلها صفات و حقایق ثابته بالإجماع بین المؤرخین و أهل السیر ، یعترف بها حتّی الأعداء.
و بما انّهُ لیس بإمکانی أن أُحیط بعلمیّه الإمام (ع) و حیاته الجهادیه ، و فکرته السّیاسیّه ، و لکن رغم ذلک و من أجل الوصول الی تحقق الموضوع بشکل جید و مطلوب و مفید تصفحتُ أکثر من سبعین مصدراً من الکُتبِ و المراجعِ القیّمه ، من کتُبِ التاریخِ و الاخلاق و الأدب العربی و المقاتل، والمعاجم، و أخذتُ و لخصتُ منها علی قدر إِستطاعتی لتبین حیاه الإمام (ع) و نشأته و أقوال المشاهیر و المفکرین و آرائهم فی حقه ، و السّیاسه فی فکرته ، و الفکر الجهادی فی حیاته ، و الأمر بالمعروف و النهی عن المنکر فی سیرته ، و القیاده الإصلاحیه فی نهضته ، و أثر الأدب الحسینی فی المجتمع العربی و الإسلامی فی ثورته ، و مختصراً من مواعظه و حکمه و أدعیه المأثوره، و أشعاره علیه السلام ، راجیاً المولی العلی القدیر ان یوفقنی لتحقیق هذا الهدف إنه ولی التوفیق و هو المستعان .
الباب الأوّل
الفصل الأوّل : من هو الحسین (ع)؟
• مولدهُ
• نشأته
• حیاته الإجتماعیه
• فضلهُ و مکانته
من هوالحسین (ع) :
مولده ُ :
ولد الإمام الحسین (ع) بالمدینه المنوره ، یوم الثلاثاً ، و قیل یوم الخمیس لثلاث خلون من شعبان المعظم ، و قیل لخمس خلون منه ، سنه أربع من الهجره النّبویّه الشریفه1 ، و لقدأ شرقت الدنیا و سُعدت به ألانسانیه فی جمیع أجیالها و أعتز بمولده المسلمون ، و استقبل سبط النّبیّ (ص) دنیا الوجود فی بیت النبوه و الرساله و مهبط الوحئ و مختلف الملائکه .
أبوه :
علی علیه السلام بن ابی طالب بن عبدالمطلب بن هاشم ، ثانی أعظم شخصیه اسلامیه و انسانیه بعد الرسول الاکرم (ص) علماً و أدباً و بلاغهً و فصاحهً و شجاعهً و کرامهً، فالحسین علیه السلام ، ثمره علی(ع) رائد الحق و العداله فی الارض ، أخو رسول الله (ص) و باب مدینه علمه و اوّل المومنین اسلاماً و اوّل المصدقّین لرسوله و قائده الاعلی فی مرکز قیاده و الوصی من بعده .
أمه :
فاطمه الزهرا سیّده نساء العالمین بنت رسول الله (ص) ، تلک الشخصیه التی طهرها الله بفضله وجعلها قدوه لنساء أمته و هی المثل الاعلی لنساء هذه الأمه، سماها أبوها «أم أبیها»2 وروی ان الإمام علیه السلام عندما ولد سَّر به جده النّبیّ المصطفی(ص) سروراً عظمیاً و ذهب إلی بیت سیّده نساء العالمین فاطمه الزهرا سلام الله علیها و حمل الطفل ثم قال : «ماذا سمّیتم إبنی؟» قال الإمام علی بن
ابی طالب (ع) لم أکن لأسبق المصطفی(ص) فی تسمیته ، و قال النّبیّ (ص) و انی لااسبق ربی بتسمیته . قال فأوحی الیه أن یُسمیه حُسیناً کما سمّا أخاه من قبل حسناً و هما علی أسماء شّبر و شبیر أبنا هارون و هو أخ النّبیّ موسی علیهم السلام ، و الإمام علی بن ابی طالب(ع) هو ابن عم رسول الله (ص) حیث قال النّبیّ (ص) : علی منی بمنزله هارون من موسی الا أنه لا نبی بعدی و قد قال (ص) : علی منی وأنا من علی .
« و اسما الحسن و الحسین لم یسبق لاحدٍ ان سمی بهذهِ الاسماء»3
و اول محل حلّ فیه بعد الولاده، ید النّبیّ (ص) حیث کان واقفاً بباب الحجره ینتظر ولادته فلما سقط ساجداً لله نادی النّبیّ (ص) یا أسماء هلمی إلی إبنی ، فقالت : إنّا لم ننظّفه بعد ، فقال : أنت تنظفیه ؟ ان الله قد نظّفه و طَهّرهُ، فاتینی به فأتته به الیه فی خرقه من صوف ، فأخذه بیده و نظر الیه و بکی ، و قال: «عزیزٌ علیّ یا ابا عبدالله»4 .
ثم بعد ذلک کانت محالّه کتف جبرئیل (ع) و علی عاتقه تاره أخری و کتف النّبیّ (ص) تاره ، و ظهره تاره و صدره أخری ، و علی یده رافعاً له لیقبل فاه تاره ، و رافعاً له یریه الناس أخری ، و علی ظهره و هو ساجد تاره ، و علی یدی علی و هو یمسکه و الرسول یقبّل جمیع اعضائه تاره . و کان آخر محل له صدر النّبیّ (ص) حین احتضاره و هو یقبلّه و یقول :
« مالی و یزید ، لا بارک الله فی یزید »5
جده من أمه : هو أشرف و أکمل و أفضل الکائنات و سیّدها ، و أشرف الأنبیا و خاتم المرسلین ،
النّبیّ محمّد صلی الله علیه و آله و سلم. . جده من أبیه: فهو ابوطالب و أسمه عبدمناف بن عبدالمطلب بن هاشم، سیّد البطحاء و اشجعها و أفصحها و زعیم قریش، المربی و الکفیل للنبی الکریم (ص) و المحامی الذی بذل جهده علی حمایته و لأنتصار دین الحق بمواقفه المعروفه ، وکان یخاطب النّبیّ صلی الله علیه و آله و سلم و یسکن جأشه و یأمره باظهار دعوه و نشر تعالیمه و یقول فیه:6
لا یمنعک مــن حــقٍ تقوم به أیدٍ تصـــــولُ و لا سلقُ بأصواتِ
فإنِّ کفــک کفّی إن بلیت بهم و دون نفسک نفسی فی الملماتِ
و قال فی النّبیّ (ص) أیضاً :
لقد اکرم الله النّبیّ محمّداً فأکرم خلق الله فی الناس أحمدُ
وشقًّ له من إسمِهِ لیُجلّهُ فذو العرش محمود و هذا محمّد 7
نعم هذا هو الحسین(ع) بن علی و فاطمه علیهما سلام الله و جدّاه الرسول الاکرم (ص) و ابوطالب، أجدادهُ ساده البطحاء و قاده قریش و ورثه الأنبیاء بشهاده جده (ص) حیث قال صلی الله علیه وآله وسلم : «أنا ابن الذبیحین»8و یعنی بذلک أباه عبدالله ( الذبیح الثّانی ) الذی أجریت علیه قرعه الذبح و فداه ابوه ، بمائه ناقه ، و جده الاعلی اسماعیل ( الذبیح الأوّل ) بن ابراهیم الخلیل الرحمن علیه السلام و هما الذبیحین .
نشأئه :
اولاً : لقد عُنیَّ الإسلام بصوره إیجابیه فی شؤون البیئه ، فأرصد لأصحّها و تطوّرها جمیع أجهزته و طاقاته، وکان یهدف قبل کُل شی أن تسود فیها القیم العلیا من الحق و المساواه و العدل، و ان تتلاشی فیها عوامل الانحطاط و التأخر و الظلم و الجور، و ان تکون مستقره خالیه من الفتن و الاضطراب، حتی تمدّ الامه بِخِیره الرجال أعظمها بِراً و خیراً و إصلاحاً. و قد أنتخبت البیئه الإسلامیه العظماء و العباقره المصلحین الذین هم خیره ما انتخبتهُ الانسانیه فی جمیع مراحل تاریخها سیّداً کالإمام امیرالمؤمنین(ع) و عمار بن یاسر و سلمان الفارسی (المحمّدی) و أبوذر الغفاری ، و مقداد بن الاسود الکندی و مالک الاشتر و أمثالهم من بُناه العدل الاجتماعی فی الإسلام .
لقد نشأ الإمام الحسین علیه السلام فی جو تلک البیئه الإسلامیه الواعیه التی فجرت النور و صنعت حضاره الانسانَ و قادت شعوب الارض لتحقیق قضایاها المصیریه .
و قد شاهد الإمام الحسین (ع) و هو فی غضون الصبا ما حققته البیئه الإسلامیه من انتصارات رائعه فی إقامه دوله الإسلام ، و ترکیز أسسها ، و أهدافها .
هذهِ بعضُ المکوناتِ التربویه التی توفرت للإمام الحسین (ع) و أعددتُه لیکون الممثّل الاعلی لجده رسول الله (ص) فی الدعوه إلی الحق ، و الصلابه فی العدل،
ثانیاً : تربی الإمام الحسین علیه السلام فی أحضان جده الرسول الاکرم (ص) و أخذ منه جمیع العناصر التربویه الفذه بجوهرها و لبابها و حصل علی الثروات الفکریه و الإصلاحیه و تجمّل بالصفات الوراثیه و الممیزات الأدبیه من العلوم الالهیه و البلاغه و الفصاحه و الشجاعه من سیّد الأنبیاء و أشرف المخلوقات و أفصح العرب و أشجعها و ارتوی من معدن الرساله و مهبط الوحی وتغذی من البحر المتلاطم بالحکمه و العلم و المعرفه و الأدب .
ثالثاً : و بعد ارتحال جدّه الرسول الاکرم (ص) تَعلّم أصول التربیه و قواعد الأدب و مناهج السلوک علی ید أفقه و أفصح و أبلغ شخصیه و مربی بعد الرسول (ص) ، ذلک أبوه الإمام علی بن ابی طالب (ع) صوت العداله الإسلامیّه، لقد ترعرع الإمام الحسین(ع) فی جو تلک الحضاره الإسلامیّه الواعیه فی بیت یقود الشعوب الإسلامیّه و الانسانیه إلی العداله و إلی الصراط المستقیم.
رابعاً : تغذّی الإمام (ع) من لبن أفضل أمرآه عُرفت فی تاریخ البشریه ، و تربی فی حضن أعظم شخصیه تسود نساء العالمین ألا و هیّ فاطمه الزهرا (س) سیّده نساء العالمین. نعم کل هذه المکونات التی تهیأت فی نشأه الإمام (ع) من نسبٍ شریف و عظیم ، أشرف نسب فی المخلوقات و فی بیتٍ نزل فیه القرآن و انبعث منه نور الإسلام و من بیئه تحلت بشروق العداله و الایمان و من أبوین ربّوا ولیدهما بالأدب و الحکمه و الحنان و العطوفه لیکون بذلک المثل الاعلی لجدّه النّبیّ الاکرم (ص) و أبیه علی بن ابی طالب علیه السلام .
حیاته الاجتماعیه :
«عاصر الإمام الحسین(ع) فتره الفتوحات الإسلامیه و إزدهار الجزیزه العربیّه بالإسلام، و تلک السنوات السبع التی عاشها مع جدّه الرسول الاکرم (ص) شاهد فی طفولته فتوحات المسلمین فی غزوه الخندق فی السنه الخامسه و انتصارهم فی غزوه خیبر (السادسه للهجره) و فتح مکه فی السنه الثامنه للهجره المبارکه، و فُوجِعَ الحسین(ع) و أهل البیت علیهم السلام فی سنه الحادی عشره برحیل جدّه المصطفی (ص) و کانت سنه مؤلمه ، بدأت فیها المصائب و الاحزان علی الإسلام و المسلمین.
ثم فقد أمه الطاهره بعد ثلاثه شهور من ارتحال جدّه زاد فی حزنه و مصابه »9.
ثم انه علیه السلام «عاصر عصر السّیاسات الخاطئه ألتی أجتمعت علیها الاحزاب و ألتی أورثتها السقیفه و الشوری . و شاهد المعاناه التی لاقاها فی زمن خلافه الخلقاء الثلاثه حتی وصلت السلطه الزمنیه بعد نهایه خلافه الخلیفه الثالث إلی أبیه علی بن ابی طالب علیه السلام و لمّا تقلّد الإمام امیرالمؤمنین بمقالید الخلافه و أخذ بزمامها و بدأ بأقامه العدل فی میدان الاداره و میدان الحقوق و المال لیقَر أصول الدین الإسلامی فی الحیاۃ الاجتماعیه و الاقتصادیه والسّیاسیّه فی المجتمع الإسلامی أنذاک »10،
«شاهد الإمام الحسین (ع) تلک المعارک التی أُجبر علیها الإمام علی (ع) مثل حرب الجمل ، و صفین، و النهروان ، و قاتل فیها ببساله و شجاعه بین یدی أبیه علیه السلام . حتی استشهد الإمام علی بن ابی طالب فی «سنه 40 للهجره»11 و تحولت الخلافه الی أخیه الإمام الحسن بن علی علیه السلام و لا خط الخیانات التی صدرت من بعض قیادات جیش الإمام الحسن (ع) والذی عُرض فیه لأغتیال فاشل جُرح فیه حتی أضطر (ع) من أجل حفظ دماء انصاره ان لا تذهب هدراً دون الحصول علی أی نصر أن یصالح معاویه. و بهذا الصلح تواجدت الذریعه الشرعیه فیما بعد لأنطلاقه الإمام الحسین (ع) و تبریر مواجهه مع السلطه القائمه»12.
فضله و مکانته :
لم تتفق کلمه المسلمین فی شیءٍکإتفاقهم علی فضلِ أهل البیت علیهم السلام و عُلّو مقامهم العلمی و الّروحی ، وانطوائهم علی مجموعه الکمالات التی أراد بها الله سبحانه و تعالی للأنسانیه ان تتجلی بها .و یعود هذا الاتفاق الی جمله من الاصول منها تصریح الذکر الحکیم بالموقع الخاص لأهل البیت من خلال التنصیص علی تطهیرهم من الرجس ، أنهم القربی الذین تجب مَوّدتهم کأجر الرساله التی أتحف الله بها الأنسانیه جمعاء ، و أنهم الابرار الذین اخلصوا لطاعه الله و خافوا عذاب الله ، و تجلببوا13 بخشیته14 ، فضمن لهما الحسنه و النجّاه من عذابه15 .
فالإمام الحسین (ع) هو من أهل البیت المطهرین من الرجس بلاریب ، بل هو ابن رسول الله (ص) بنصِ آیه المبأهله التی جاءت فی حادثه المبأهله مع نصاری نجران، و قد خلّد القرآن الکریم هذا الحدث بمدالیله العمیقه فی قوله تعالی :
« فمن حاجّک فیه من بعد ما جاءک من العلم فقل تعالوا ندعُ أبناءنا و أبناءکم و نساءنا و نسائکم و أنفسنا و أنفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنه الله علی الکاذبین »16
و روی جمهور المحدثین بطرق مستفیضه أنها نزلت فی أهل البیت و هم : رسول الله (ص) و علیٌ و فاطمه و الحسن و الحسین علیهم السلام ، کما صرّحوا ان الأبناء هنا هما الحسنان بلا ریب. و تضمنت هذه الایه و الحادثه تصریحاً من الرسول (ص) بأنهم خیرُ الارض و اکرمهم علی الله جل و علا و لهذا بأهل بهم ، و أعترف اسقف نجران بذلک أیضاً قائلاً :
« أری و جوها لو سأل الله بها أحد ان یُزیل جبلاً من مکانه لأزاله و هکذا دلّت القصه کما دلّت الآیه علی عظیم منزلتهم و سمّو مکانتهم . و أفضلیتهم و أنهم احبُّ الخلق الی الله و رسوله و أنهم لا یدانیهم فی فضلهم أحد من العالمین17»
و قد مدحهُ فی الاحادیث القدسیه 18 بمدائح : منها ما جاء فی حدیث الید قال تعالی؛ بورک من مولود علیه صلواتی و رحمتی و برکاتی، وقد وصفه بانه «نور اولیائی و حجتی علی خلقی و الذخیره للعصاه»19 و قد مدحه رسول الله (ص) بمدائح عجیبه : منها أنه قال (ص) له یوماً : «مرحباً بک یا زین السموات و الارض ، وقال أبی بن کعب : « وهل غیرک زین السموات و الارض ؟» فقال (ص) : « با أُبی و الذی بعثنی بالحق إن الحسین بن علی(ع) فی السموات أعظم مما فی الارض و قد کتب ألله فی یمین العرش : «ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجّاه»20 ثم أخذ بیده و قال أیها الناس هذا الحسین بن علی(ع) فاعرفوه وفضلّوه کما فضّلُه الله تعالی و قال (ص) : «من أحب ان ینظر الی أحب أهل الارض إلی أهل السماء، فلینظر الی الحسین(ع)»21
و قد مدحه جمیع الانبیاء و الملائکه و عباد الله الصالحین ، و لکن خصوصیتهُ فی الممدوحیه أنه ممدوح الأوّلیاء و الاعداء فقداختص بمدح أعدائه له ، فقد مدحه معاویه فی وصیته له لیزید 22، و مدحه ابن سعد فی بعض أبیاته ، و مدحه أعدائه حین وقفوا لمبارزته ،و مدحه الشمر23حین قاتله قال: کفءٌ کریم لیس قتل بیده عیباً و عاراً، و مدحه سنان حین أشتغل بقتله فقال24:
أقتلک الیوم و نفس تعلمُ علمـاً یقینـاً لیس فیـه مکتم
و لا مجـال لا و لا تکتـم انّ ابـاک خـیـرٌ مـن تکـلـم
الباب الأوّل :
الفصل الثّانی :
• « آراء المؤرخین و الکتّاب فی الإمام الحسین علیه السلام »
ما رواه علماء المسلمین عن الحسین (ع)
الحسین(ع) هو سبط رسول الله (ص) و ابن علی و فاطمه علیهما سلام الله حیث قال فیه الرسول(ص):
«حسین منی و أنا من حسین ، أحبّ الله من أحبّ حسیناً ، حسین سبط من الاسباط ، و قوله سبط من الاسباط ، أی أمه من الامم فی الخیر ، یوضحه قول الله تبارک و تعالی « أسباطاً أمماً » ترجم عن الأسباط بالأمم»25
و عن ابن مسعود قال : قال رسول الله (ص) :« هذان ابنای فمن أحبّهما فقد أحبنی و من أبغضهما فقد أبغضنی یعنی الحسن و الحسین (ع)»26
و قال ابن عباس: «کان رسول الله (ص) یحبهُ و یحملهُ علی کتفیه و یُقبّل شفتیه و ثنایاه27 (یعنی الحسین(ع)) ». و قال : «دخل علیه یوماً جبرئیل (ع) و هو یقبله ، قال: «أتحبه قال (ص) نعم قال: أُمّتک تقتله28» و قال البخاری فی صحیحه : «قال رسول الله (ص) :«هما ریحانتای من الدنیا یعنی الحسن و الحسین (علیهما السلام)29» و فی مسند ابن حنبل قال حدثنا أبو نعیم ، أنبأنا سفیان عن یزید بن زیاد عن أبی نعیم عن ابی سعید الخذری قال :، «قال رسول الله (ص) الحسن و الحسین سیّدا شباب أهل الجنه»30 .و قال المفضل : «إن الله حجب اسم الحسن و الحسین حتی سَمَّی بهما النّبیّ (ص) إبنیه الحسن و الحسین31. وأخرج الترمذی عن أسامه بن یزید قال :رأیت النّبیّ(ص) و الحسن و الحسین علی ور کیه فقال: « هذان ابنای و ابنا بنتی ، اللهم إنی احبها و أحب من یُحبّهما »32.
روی شاذان عن سلمان الفارسی رضی الله عنه قال :«سمعتُ رسول الله (ص) یقول فی الحسن و الحسین (ع) اللهم إنی أحبهما و أحب من یحبهما و قال الرسول (ص) من أحب الحسن و الحسین ، أحببتهُ و من أحببتهُ أحبه الله عزوجل و من أحبه الله أدخله الجنه و من أبغضهما أبغضتهُ و من أبغضته ، أبغضه الله و من أبغضه الله أدخله النار»33.
و ذکر الثعلبی فی تأویل قول الله تبارک و تعالی :
«مرج البحرین یلتقیان بینهما بَرزخ لا یبقیان » عن سفیان الثّوری و سعید بن جبران « أن البحرین علیاً و فاطمه و البرزخ محمّد رسول الله (ص) و یخرج منهما اللؤلؤ و المرجان یعنی الحسن و الحسین علیهم السلام». 34
و لمّا ولد الإمام الحسین (ع) و کان مولده عشیه الخمیس لیله الجمعه أوحی الله عزوجل الی مالک خازن النار : « أن أخمد النیران علی أهلها ، لکرامه مولود ولد لمحمّد (ص) فی دارِ الدنیا، و أوحی الله تعالی الی رضوان خازن الجنان : أن زخرف الجنان و طیبها لکرامه مولود ولد لمحمّد (ص) فی دار الدنیا، و أوحی الله تعالی إلی الحور العین: أن تزینوا و تزاوروا لکرامه مولود ولد لمحمّد (ص) فی دار الدنیا ».35
و فی الأمالی للصدوق عن ابن عباس : «کُنا قعوداً عند رسول الله (ص) إذ جائُت فاطمه (س) تبکی فقال لها النّبیّ (ص) : « ما یُبکیک یا فاطمه ؟ قالت : یا أبه خرج الحسن و الحسین فما ادری أین باتا ؟ فقال النّبیّ (ص): یا فاطمه لا تبکی، فالله الذی خلقما ، هو ألطف بهما منک و رفع النّبیّ (ص) یده إلی السماء ، فقال : اللّهم إن کانا أخذا بَرّاً أو بحراً فاحفظهما و سلّمهما ، فنزل جبرئیل من السماء فقال : یا محمّد (ص) إن الله یقرئک السلام و هُو یقول : لا تحزن و لا تغتم ، فانهما فاضلان فی الدنیا ، فاضلان فی الاخره، و أبوهما أفضل منهما ، هما نائمان فی حظیره بنی النجّار ، و قد وکلّ الله بهما مَلکاً قال: فقام النّبیّ (ص) فرحاً و معه أصحابه ، حتی أتوا حظیره بنی النجّار ، فإذا هُم، بالحسن مُعانِقاً الحسین(ع) و إذ الملک الموکل بهما قد افترش أحد جناحیه تحتهما و غطاهُما بالآخر قال: فمکث النّبیّ(ص) یقبلهما حتی انتبها، فلما استیقظا، حمل النّبیّ (ص) الحسن(ع) و حمل جبرئیل(ع) الحسین (ع) فخرج من الحظیره و هو یقول : لأُشرفکما کما شّرفکم الله تعالی .
فقال أبوبکر : ناولنی أحد الصبیین أخفف عنک . فقال (ص) یا أبوبکر : نعم الحاملان، و نعم الراکبان، و أبوهما أفضل منهما»36و ذکر أحمد فی الفضائل عن علی بن الحسین (ع) عن أبیه عن جدّه أن رسول الله (ص) أخذ بید الحسن و الحسین علیهما السلام و قال : « من أحبنی وأحب هذین وأباهما کان معی فی درجتی یوم القیامه »4 و قال عکرمه : « حدثنی ابن عباس قال : کان عمر بن الخطاب یحب الحسن و الحسین ویُقدمهما علی ولده و لقد قَسّم یوماً فأعطی الحسن و الحسین کل واحدِ منهما عشره آلاف درهم و أعطی ولده عبدالله ألف درهم، فعاتبه ولده و قال: قد علمت سبقتی فی الإسلام و هجرتی و أنت تفضل علی هذین الغلامین فقال و یحک یا عبدالله اتینی بجدٍ مثل جدهما و أبٍ مثلُ ابیهما و أُمٍّ مثل أمهما و جدهٍ مثل جدتهما و خالٍ مثل خالهما و خالهٍ مثل خالتهما و عم مثل عمهما و عمهٍ مثل عَمّتهما ، جدهما رسول الله (ص) و أبوهما علی (ع) و أمهما فاطمه (س) و جدتهما خدیجه و خالهما ابراهیم بن رسول الله (ص) و خالتهما زینب و رقیه و ام کلثوم و عمهما جعفر بن ابی طالب و عمتهما أم هانی بنت ابی طالب »37
و عن أبی هریره قال: « بأبی رایتُ رسول الله (ص) یُصلی فسَجَد فجاءه الحسن (ع) فرکب ظهرهُ و هو ساجدُ ، ثم جاء الحسین (ع) فرکب ظهرهُ مع أخیه و هو ساجدٌ قنقُلا علی ظهره فجئت فأخذتهما عن ظهره ، فمسح علی روؤسِهما و قال (ص) : من أحبنی فلیحبُّهما ثلاثاً » 38
و فی المستدرک علی الصحیحین عن أبی هریره قال : « خرج علینا رسول الله (ص) و معه الحسن و الحسین سلام الله علیهما ،هذا علی عاتقهِ وهذا عَلیَ عاتقه ، و هو یلثم هذا مره و هذا مره ، حتی انتهی الینا ، فقال له رجلٌ : یا رسول الله ، إنکَ تحُبُهما؟ فقال (ص): « نعم، و من أحبّهما فقد أحبنی ، ومن ابغضهما فقد أبغضنی»39
و جاءَ فی کتاب ذخائرُ الأفهام عن عبدالله بن داود عن ابن عباس قال : « کُنا فی مسجد الرسول صلینا صلاۃ الصبح مع الرسول (ص) و بعد التعقیبات أخذ الرسول (ص) یحدثنا و إذ رأینا وجهه یتلالاء نوراً مبتشراً فرحاً نظرنا و اذا أقبل الحسن و الحسین علیهما السلام و هما یقولان : « من مثلنا و قد جعل الله جدنا أشرف أهل السموات و الارض و أبانا خیرُ أهل المشرق و المغرب ، و أمنا سیّدۃ علی جمیع نساء العالمین و جدتنا أم المؤمنین و نحن سیّدا شباب أهل الجنه »40
ألحسین (ع) فی ألادیان السماویه
« الحسین (ع) حلقه وصل بین المسیحیین و المسلمین » هذا ما قالهُ البروفسور الأخصائی بالأدیان و الدراسات العربیه و الإسلامیه « ها نغسون السویدی » jan.a.henningsson فی الجزء الأوّل من دیوان القرن الرابع من دائره المعارف الحسینیه . و أضاف قائلاً هذه مشاعرنا – نحن المسیحیین-تجاه الحسین أولاً و المــأساه التی أدت إلی استشهاده ،و ظروفها ثانیاً .
ألحسین لیس مَظهراً للسلطه السّیاسیّه و العسکریه . حیث أنه فی الوقت الذی لایطالب بالسلطه فما له لا یتنازل عن المعارضه و المقاومه من هنا فإن الحسین امتلک بنهضه و شهادته قدراً عظیماً للغایه و للحواریبن المسیحیه و للاسلام و بالفعل یمکن أن یصبح حسراً و حلقه وصل بین المسیحبین و المسلمین الذین یؤمنون بالمسیح الذی صُلب ثم عاد حیاً بعد الموت .41
محمّد رفیق بن تارر – رئیس جمهوریه پاکستان الإسلامیه :
إن قیام الحسین سبط النّبیّ صلی الله علیه و آله و سلم للدفاع عن دین الله و شریعه محمّد (ص) و القیم الانسانیه و فداء نفسه لأجل ذلک ، لا ینسی ذکره ابداً ، بل تبقی تلک الفدیه العظیمه فی قلب البشریه الی أبد الآباد . ان الإمام الحسین (علیه السلام) قد أهدی کل ما کان عنده فی طریق انقاذ البشریه و تنفیذ احکام الألهیه فی المجتمع الانسانی الکبیر و هو مُحسن للانسانیه کلها . 42
و قال البروفسور پییر جون لویزارد ( pierre-jean luizard ) و هو باحث و مستشرق مسیحی فرنسی متخصص بالتاریخ الإسلامی المعاصر فی الشرق الاوسط : « ان الحزن الذی سببه مصرع الإمام الحسین (ع) واصحابه ظل یرفد تیارا کبیراً من المتعاطفین مع أبناء علی ( علیه السلام ) رغم جور السلطه الأمویه خلال قرن کامل من حکمها، کما أنه ( علیه السلام ) لم یثنِ الامه من المطالبه بالتغییر »43
«فأن الحسین بن علی ( علیها السلام ) لعب دوراً له صداهُ فی التاریخ و خاصه فی تاریخ أصول التشییع فلم یحتل مکاته فی سلسله أئمه أهل البیت لانه منح باستشهاده کل المعانی للحرکه الدینیه التی أنشاتها أسرته ، کما ان الحسین (علیه السلام) قد أصبح رمزاً مقدساً ، خاصه عند الشیعه و هذا واضح من خلال الشعائر الحسینیه و المجالس و المواکب و الزیارات هذا ما قالتهُ الدکتوره، صابرینا بنت لیون میرفن ( Dr.sabrina leon morvin ) الفرنسیه الباحثه و المحققه فی الدراسات العربیّه (التی نالت الدکتورا) من المعهد الوطنی للغات و الحضارات الشرقیه فی باریس»44 و للأشوریین ربهم فی الإمام الحسین (ع) حیث قال البروفسور قسطنطین ما تفییف بیترونج
(Kostahtin matveev petrovie) المدرس للعلوم الإسلامیَه فی معهد الصحافه بموسکو: «فقد استشهد الإمام الحسین(ع) استشهاد الأبطال و قد حدث ذلک فی العاشر من محرم عام (61ه) و کان لمقتله بهذه الطریقه البشعه والبربریه النکراء نتایجُ وآثار سیاسیه و دینیه کبیره علی مسلمی العالم أجمع ، و أصبح مقتل الإمام الحسین (علیه السلام) بشکل دموی، لا لشیءِ ألاّ أنه أراد یُرسی قواعد الحق و العداله و یعید سیره جده رسول الله (ص) رمزاً لنضال المسلمین الشیعه فی سبیل مستقبل واحد و خیّر و هم یحافظون الیوم علی مبادی و إسم الحسین (ع) بکل أمانه و إعتزاز . 45
و أما الدکتور دانیال بن اسحاق أودمیشو المولود فی العراق عام 1947 و المتوفی فی المدینه کاردیف البریطانیه عام2002م و هو مسیحی آشوری یکتب عن الحسین(ع): « للإمام الحسین مکانه و منزله رفیعه لا یرقی الیها سوی منزله و مکانه أبیه و أمه و أخیه الإمام الحسن (ع) و الأئمه من ولده علیهم جمیعاً أفضل الصلاه و السلام.
ولو بذل المؤرخون المساعی المناسبه و الجهد المطلوب لکتابه و تدوین أولیات ما یحظی به الحسین(ع) عن مقام رفیع و مکانه سامیه، لخرجوِا بأسفار ضخمه فی هذا المجال فالقرآن الکریم تلک الوثیقیه الالهیه العظمی، ألذی لایأتیه الباطل من بین یدیه و لا من خلفه ، یشهد عن الشوط البعید ألذی قطعه الإمام الحسین (ع) من درجات السمو و النبل الرفیعه عندالله سبحانه وتعالی فهو واحد من أهل البیت النبوی ألذین نزل فی حقهم قوله تعالی : «أنما یرید الله لیذهب عنکم الرجس أهل البیت و یطهرکم تطهیرا »46 و الایه الکریمه : «قل لااسئلکم علیه اجراً الا الموده فی القربی »47 فمن خلال هذه الأیات الکریمه یظهر مکانه الحسین (ع) و أهل البیت و منزلتهم عند الله تعالی»48
و أما فکرهالسیخ فی الحسین علیه السلام : یعتبر البروفسور نویل بن کیونتون ولیام کینع
(Noel Quinton William king) و هو من الّروحانیین و الأکادیمییّن السیخ المولود فی مدینه تاکسیلا بباکستان سنه 1922 م و المتوفی فی مدینه کورانتوس بکالیفورنیا عام 2009 م :
«ان العالم الغربی بدأ یتعرف علی الإمام الحسین (ع) و تراثه ، وراح یعترف علی مبادی الحسین (ع) الحقه فی الحریه و الأنطلاق من ربقه الجبت والطاغوت ».49 وقال البروفسور أیان هوارد المحاضر فی اللغه العربیّه و الدراسات الإسلامیه فی جامعه برستول:
« ان تَوره الحسین (ع) فیها عمق سیاسی کبیرأثبت امکانیه قیام ثوره اسلامیه فی أی عصر و مصر، و ذلک تبعاً لرغبه المجتمع فی التخلص من الظلم والعوده الی حظیره العقیده، و شعار : «یا لثارات الحسین» حی إلی یومنا هذا و یترجم فی کل مکان و حین، فبمجرد أن یشار الی حاکم ظالم أنه یزید عصره ، فالشعار یمکن ان یکون أشدا نفاذا ایام حکمه، و ان ذکری عاشورا تساهم فی إحیاءالعقیده فی النفوس»50و فی کتاب الحسین فی فکر المسیحی لمؤلفه انطوان بارا من المسیحیین المعاصرین» لوکان الحسین منا لنشرنا له فی کل أرض رایه و لأقمنا له فی کل ارض منبر و لدعونا الناس الی المسیحیه باسم الحسین (ع)51
هذا ماروته الصحابه و التابعیین و الرواهمن المسلمین القداما من الشیعه و السنه فی مختلف کتبهم عن فضایل الإمام الحسین (ع) و کذلک آراء العلماء من جنسیات و أدیان و مذاهب من غیر المسلمین من أقطار الارض تُحکی عن حقیقه الحسین (ع) و النهضه الحسینیه و دیمومیتها و تأثیر ها المستمر علی المجتمعات البشریه فی بقاع الارض، و کلما استطاع الکُتّاب ان یعرضوا حقیقه شأن الحسین (ع) و رساله الإصلاحیه، أمکن اتصال العلاقات بین الادیان السماویه و الارضیه و تقریب رساله الإمام (ع) المتصله بجده محمّد (ص) الی الاذهان. فعلینا ان نعرف الحسین جیّداً من خلال هذه الفطره النقیه التی قادت شعوب البشریه الی الاصلح و السعاده فی الدنیا و آلاخره و لذلک فلننظر إلی ما قاله الإمام الحسین علیه السلام فی أدبه الرائع و الذی أخذه من جده المصطفی (ص) و أبیه المرتضی و أمه الزهرا و أخیه المجتبی علیهم صلوات الله و سلامه و لنأخذ الدروس من خطبه ، و مواعظه ، و حکمه ، ودعائه.
الباب الثّانی
ألفصل الأوّل :الفکر السّیاسیّ فی الإسلام
• تمهید
• موقف الإسلام تجاه السّیاسه الرشیده
• دلائل اعجاز السّیاسیّه فی الإسلام
• ألأحزاب السّیاسیّه فی صدر الإسلام
تمهید :
«السّیاسه عباره علی استطاعه الحکومات من خلال ما تتخذه من اسالیب فی ادارهالمجتمع ، و القضاء علی الظلم و الفساد ، و حل مشاکل الناس و فتح آفاق التطور و التقدم فی کل مجالات الحیاه ،
و التطبیق الکامل و التام للقوانین الحقوقیه ، و المدنیه ، و الاجتماعیه ، والاقتصادیه ، و الدفاعیه ،
و الأستراتیجیه ، و کذلک التصدی لکلِ أشکال العدوان و اجراء مناسبات طیبه علی أسس الاحترام المتقابل مع الحکومات المجاوره و البعیده» .
و کذلک تستطیع السّیاسه البنائه من خلال الأداره الحکیمه و السّیاسیّه القویه ، تقویهمراکز التعلیم و التربیه و مراکز الاعلام و التبلیغ ، و ترشید الافکار و تنمیه ثقافه الناس بشکل جید و مطلوب و تسطیع السّیاسه الرشیده ، بواسطه الاداره الصحیحه و الأمینه للثروات المادیه و المعنویه للناس و بشکل صحیح تُهییء الظروف اللازمه للتکامل الفردی و الاجتماعی فی شتی المجالات .
موقف الإسلام تجاه السّیاسه الرشیده :

دسته بندی : پایان نامه ارشد

پاسخ دهید