منابع تحقیق درمورد رادیو و تلویزیون

دانلود پایان نامه

اصطلاحات مشابه در دیگر حقوق ها است ، زیرا نه تنها سازمان های عمومی پخش رادیو و تلویزیون را در بر می گیرد ، بلکه موسسات ارائه دهنده خدمات پخش صوتی و تصویری که دارای مجوز خدمات عمومی هستند یا مجاز به انجام آن شده اند را نیز در بر می گیرد. « هر گاه سازمانی که برنامه های پخش را تولید یا خریداری کرده و تصمیم به پخش آن ها می گیرد با سازمانی که سیگنال برنامه های پخش را ارسال می کند ، متفاوت باشد ، سازمان اول یک سازمان پخش در قوانین مالکیت فکری محسوب می شود.»
بنابراین سازمان های پخش در قوانین مالکیت فکری به معنای سازمان هایی هستند که یک برنامه ی پخش را تولید یا خریداری کرده و تصمیم به پخش آن ها می گیرند. از انواع مختلف پخش شامل پخش استاندارد ، پخش کابلی ، پخش ماهواره ای ، پخش تلتکست ، پخش اینترنتی که در مبحث تاریخچه از فصل اول به آن پرداختیم. تنها پخش استاندارد ، مشمول تعریف کنوانسیون رم از تعریف پخش می گردد و پخش های دیگر به دلیل آن که از تکنولوژی های ارتباطی هستند که بعد از کنوانسیون رم ایجاد شده اند ، مورد حمایت کنوانسیون رم نمی باشند.
کنوانسیون ماهواره برای حمایت از سیگنال های انتقال دهنده برنامه بوسیله ماهواره و ازدیاد استفاده از ماهوره ها در سال 1974 میلادی به تصویب رسید. « براساس مفاد این کنوانسیون هر کشور عضو باید متعهد شود که تدابیر لازم و کافی اتخاذ کند تا از توزیع غیر مجاز سیگنال های حامل برنامه که در داخل یا از قلمرو آن کشور با ماهواره مخابره می شوند ، جلوگیری شود. بنابراین توزیع زمانی غیر مجاز محسوب می شود که سازمان پخش مربوطه که در مورد محتوای برنامه تصمیم گیری نموده است ، اجازه آن را صادر نکرده باشد. هر چند توزیع سیگنال ها از طریق ماهواره پخش مستقیم مورد حمایت کنوانسیون نخواهد بود. » معاهده وایپو با توجه به ماده 2 پخش را به معنای ارسال باسیم و بی سیم اعم از ماهواره یا سیستم کابلی همچنین اینترنت و فضای نت دانسته است. بنابراین به موجب کنوانسیون رم به عنوان مبنای حقوق مرتبط تنها پخش باسیم یا استاندارد مورد نظر بوده و تنها در این صورت سازمان پخش دارنده حقوق مادی و معنوی آثار خود به حساب خواهد آمد ، اما با توجه به پیشرفت تکنولوژی ، قوانین بروکسل و وایپو می توان سایر روش های پخش را نیز مورد حمایت قرار داد.
در قانون حمایت حقوق مولفان و … همانند دو گروه پیش گفته ، در ارتباط با سازمان های پخش نیز مقرره ای به صراحت پیش بینی نشده ، فقط در ماده 2 قانون مذکور آثار سمعی و بصری مشمول حمایت می باشند. اگر چه مطابق بند 2 ماده 16 این قانون « شخص حقوقی می تواند یا پدیدآورنده و دارنده حق باشد و یا منتقل الیه آن می توان برای سازمان های پخش رادیو و تلویزیونی نیز قائل به حقوق (البته نه حقوق مرتبط بلکه حقوق پدیدآورنده ) شد.» ماده 3 قانون ترجمه و تکثیر کتب و آثار صوتی حمایت قانونی را شامل «برنامه های رادیو و تلویزیونی» نیز دانسته است ، به موجب قسمــت اخیـــر این ماده « حکم مذکور در این ماده شامل نسخه برداری یا ضبط یا تکثیر از برنامه های رادیو و تلویزیون و هر گونه پخش دیگر نیز خواهد بود.» اما پیش نویس لایحه جدید که دارای حقوق جامعی راجع به حقوق مرتبط بوده ، به طور جداگانه و به تبعیت از قانون فرانسه سازمان پخش و خود پخش را تعریف کرده است. بدین ترتیب مرکز پخش عبارت است از « مرکزی که مسئولیت پخش رادیــو و تلویزیونی اثر را برعهده دارد.» و پخش رادیو و تلویزیونی « یعنی مخابره اصوات و یا تصاویر با دستگاه ارتباطی بی سیم و با سیم به منظور دریافت آن توسط عموم ، از جمله پخش از ماهواره.» از تعریف پخش در پیش نویس لایحه به نظر می رسد ، که این تعریف نسبت به کنوانسیون رم مترقی تر بوده و برخلاف آن انواع پخش اعم از بی سیم یا با سیم را در نظر گرفته است.

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

گفتار دوم : انواع حقوق
با بررسی اجمالی کنوانسیون رم می توان گفت : کنوانسیون مذکور از سه گروهی حمایت نموده که آوردن آن ها در یک مقرره به دلیل ماهیت متفاوت آن ها دارای ابهام است. تا جایی که این تفاوت در شناسایی حقوق مادی و معنوی برای آن ها اثر گذاشته ، به همین دلیل ماده 7 کنوانسیون رم در حمایت از اجراکنندگان به جای شناسایی حقوق به جنبه های منفی سوء استفاده از حقوق آن ها اشاره کرده است. همچنین حقوق مادی تولیدکنندگان آثار صوتی و سازمان های پخش در مواد جداگانه مورد تبیین قرار گرفته است.
برای تبیین هر چه بهتر انواع حقوق مربوط به آثار اجراگنندگان ، تولید کنندگان آثار صوتی و سازمان های پخش نیازمند بررسی کنوانسیون های تنظیم شده در این زمینه از جمله کنوانسیون رم ، کنوانسیون اجراها و آثار صوتی ، معاهده فونوگرام خواهیم بود ، زیرا بسته به زمان تدوین این قوانین تغییراتی در انواع حقوق مورد حمایت صورت گرفته است. البته نمی توان تفاوت انواع حقوق مادی میان دارندگان حقوق مولف و حقوق مرتبط را نادیده گرفت. از طرف دیگر در حالی که شناسایی حقوق معنوی برای دارندگان حقوق مولف امری واضح و روشن است ، برای دارندگان حقوق مرتبط شناسایی چنین حقی اساساً پذیرفته نشده است و تنها در مورد اجراکنندگان حق معنوی آن هم با تفاوت هایی نسبت به دارنگان حقوق مولف از حیث نحوه حمایت و همچنین مدت حمایت در نظر گرفته شده است. در این گفتار به توضیح انواع حقوق مادی و معنوی ، استثنائات وارده به حقوق مادی و مدت حمایت از این آثار خواهیم پرداخت.

بند اول ) حقوق مادی
اقسام حقوق مادی دارندگان حقوق مرتبط نسبت به آثارشان را می توان به صورت زیر دسته بندی کرد: الف) حق تثبیت (ضبط)- در کنوانسیون رم نسبت به حق تثبیت تعریفی به عمل نیامده است. اما به موجب بند ب ماده 7 کنوانسیون مذکور ثبت اجراهای ثبت نشده هنرمندان بدون رضایت آن ها بر روی یک قالب مادی منع شده است. این ممنوعیت حتی نسبت به سازمان های پخش نیز اعمال خواهد شد. زیرا در بند ب ماده 13 کنوانسیون آمده که سازمان های پخش از حق تجویز یا منع ثبت برنامه هایشان بر روی یک قالب برخوردار می باشند. همان گونه که قبلا اشاره شد کنوانسیون رم تنها پخش باسیم را مورد توجه قرار می دهد ، در مقام حل این مشکل کشورهای اروپایی در تدوین دستورالعمل اروپایی حقوق مجاور 1992 میلادی چنین حقی را نه تنها نسبت به سازمان های پخش باسیم بلکه نسبت به پخش های کابلی و ماهواره ای نیز در نظر گرفته اند.
در بند ج ماده 2 معاهده وایپو تثبیت تعریف شده و آمده است :« تثبیت عبارت است از درج صداها یا تصاویر مربوط به آن در حاملی مادی که بتوانند مشاهده شوند ، به نمایش در بیایند یا تکثیر شوند» در ادامه در قسمت دوم ماده 6 به اجرا کنندگان حق اجازه یا رد ثبت اجراهای ثبت نشده شان را داده است. در بند الف ماده 96 پیش نویس لایحه جدید نیز در مقام بیان حق مادی اجراکنندگان به حق تثبیت برا ی نخستین بار اشاره شده و در یک اقدام قانونی در بند 26 ماده 1 پیش نویس لایحه در تعریف تثبیت آمده است: « تثبیت عبارت است از ضبط امواج رادیویی ، اصوات ، تصاویر یا ترکیبی از آن ها یا ضبط نمودهای الکترونیکی در یک ابزار رسانه ی محسوس به گونه ای که بتوان آن ها را خواند ، احساس نمود ، تکثیر یا ارسال نمود یا به اشکال دیگر به کار برد.» بنابراین هنرمند مجری یا اجرا کنندگان می توانند حق اجازه یا منع ثبت اثر خویش را داشته باشند. این حق برای سازمان پخش نسبت به برنامه های رادیویی و تلویزیونی نیز متصور شده است. در همین راستا یک اجرا کننده می تواند در زمان اجرای مستقیم (مانند خواننده در زمان اجرای کنسرت زنده) یا غیر مستقیم ( مانند هنر پیشه در زمان بازی در یک فیلم ) از ثبت و ضبط آن خود داری نموده و به هیچ شخصی اعم از حقیقی یا حقوقی اجازه چنین حقی را ندهد. با این توضیح اگر اثر تلویزیونی با استفاده از ضبط اجرای مجری که رضایت خودش را اعلام نکرده ساخته شود ، بدون شک قابل اعتناء نبوده ؛ در غیر این صورت حقوق اجرا کننده نادیده گرفته می شود. در قوانین فعلی ایران نیز اگرچه در حال حاضر حقوق مرتبط به صراحت مورد حمایت نمی باشد ، اما با تحلیل اجراکننده به عنوان هنرمند و در نتیجه اعمال حقوق مادی اشاره شده در بند 3 ماده 5 قانون حمایت حقوق مولفان ، مصنفان و هنرمندان یکی از حقوق مادی پدیدآورندگان حق ضبط تصویری یا صوتی اثر بر روی صفحه یا نوار یا هر وسیله دیگر می باشد.
نسبت به برنامه های رادیویی تلویزیونی نیز وضع به همین منوال است و سازمان های پخش مالک برنامه های پخش بوده و هر کس بخواهد آن برنامه ها را به هر منظوری ضبط نماید نیازمند مجوز خواهد بود. با توجه به ماده 3 قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی ضبط از برنامه های رادیو و تلویزیون بدون اجازه صاحبان حق یا تولید کنندگان انحصاری آن ها ممنوع شده است. نکته جالب و حائز اهمیت آن است که در این ماده ضبط آثار صوتی نیز منوط به اجازه صاحبان حق شده است ، این در حالی است که به این حق در کنوانسیون رم و حتی وایپو اشاره ای نشده است .
ب) حق تکثیر – کنوانسیون رم در بند ه ماده 3 به تعریف تکثیر پرداخته و آورده است : « تکثیر به معنای ساخت کپی یا کپی هایی از ثبت است.» در بندج ماده 7 کنوانسیون فوق الذکر هر گونه تکثیر اجراهای ثبت شده اجراکنندگان بدون رضایت آن ها منع شده است. البته در توضیحاتی که در ذیل همین ماده آمده ، تکثیر در صورتی ممنوع است که ضبط اولیه بدون رضایت اجرا کننده صورت گرفته و یا اگر چه با رضایت وی بوده ، بدون رضایت او برای اهدافی به غیر از اهداف مورد توافق مورد استفاده قرار بگیرد ، اما در معاهده واپیو این حق به صراحت پیش بینی شده است. در ماده 10 کنوانسیون رم برای تولید کنندگان آثارصوتی حق اجازه یا رد تکثیر مستقیم یا غیر مستقیم اثر صوتی در نظر گرفته شده است. اما در ماده 11 معاهده وایپو علاوه بر اشاره به چنین حقی برای تولید کنندگان آثار صوتی تکثیر به هر روش و شکلی اشاره شده است. مطابق بند ج ماده 13 کنوانسیون رم سازمان های پخش نیز از حق تجویز یا رد تکثیر برنامه های خود که بدون رضایت آن ها تثبیت شده یا تکثیر برنامه ها با اهدافی مغایر با اهداف قراردادی را خواهند داشت. دستورالعمل جامعه اروپا نیز برای سازمان های مزبور ، حق انحصاری تکثیر مستقیم یا غیر مستقیم آثار تثیبت شده شان را اعطا می کند. مواد 7 و 11 معاهده وایپو نیز این حق را برای اجراکنندگان و تولید کنندگان آثار صوتی به همان شکل بیان شده در کنوانسیون رم یادآوری می کند. این حق در قوانین فرانسه و آلمان نیز مورد تشریح قرار گرفته است.
در بند 28 ماده 1 پیش نویس لایحه جدید در تعریف تکثیر آمده است : « تکثیر عبارت است از تهیه یک یا چند نسخه از کل یا بخشی از اثر یا ابزار رسانه صوتی از راه هایی همچون چاپ ، عکسبرداری ، فتوکپی ، فیلمبرداری ، ذخیره سازی الکترونیکی اعم از دائمی و موقت یا به ره شکل و روش دیگر » بنابراین تعریف می توان گفت نحوه تکثیر موضوعیت نداشته و به هر روش و شکلی که تکثیر صورت بگیرد ، نیازمند مجوز خواهد بود. در بند
ج ماده 96 پیش نویس لایحه همچنین به حق « تکثیر مستقیم یا غیر مستقیم اجرای ثبت شده به هر شکل و روش» برای اجرا کنندگان اشاره شده ، همین حق مادی در بند الف ماده 105 نسبت به آثار صوتی و در بند د ماده 109 نسبت به برنامه های رادیویی و تلویزیونی مجری خواهد بود. بنابراین حق تکثیر در حقوق مرتبط همانند آنچه در حقوق مولف به آن پرداختیم ، دارای اثرات حائز اهمیتی است.
با توجه به آنچه در بند 5 ماده 5 قانون حمایت از حقوق مولفان ، مصنفان و هنرمندان آمده و همچنین ماده 3 قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی می توان گفت : در قوانین فعلی ایران تلویحاً و در قالب حقوق مولف و نه در شکل و فرم حقوق مرتبط تکثیر اجرا ، اثر صوتی ، برنامه های رادیوی و تلویزیونی از حقوق مادی اجرا کنندگان ، تولید کنندگان آثار صوتی و سازمان پخش محسوب شده و انجام تکثیر منوط به رضایت آن ها می باشد. در نتیجه اگر اجرای زنده در اثر صوتی تثبیت شده باشد یا حتی در قالب اثر تلویزیونی از صدا و سیما پخش شده باشد ، تکثیر آن نیاز به مجوز جداگانه خواهد داشت . هر چند در عمل سازمان صدا وسیما در زمان انعقاد قراردادهای پخش یا تولید یا واگذاری کلیه حقوق مادی را به خود انتقال می دهد تا در آینده با مشکل اجازه مجدد مواجه نباشد .
ج) حق توزیع – در رابطه با حق توزیع به عنوان یکی از حقوق مادی دارندگان حقوق مرتبط در کنوانسیون رم اشاره ای نداشته است. اما در معاهده واپیو به موجب مواد 8 و 12 حق توزیع برای اجراهای ثبت شده مجریان و آثار صوتی تولید کنندگان آثار صوتی به صراحت مورد اشاره قرار گرفته است. به موجب ماده 8 « اجراکنندگان از حق انحصاری در دسترس عموم قرار دادن اصل یا کپی های اجرای ثبت شده خود در قالب آثار صوتی به وسیله فروش و یا دیگر اشکال انتقال برخوردار هستند.» مطابق همین توضیح نسبت به تولید کنندگان آثار صوتی در ماده 12 مقرر شده است.

در حقوق فرانسه همان گونه که راجع به حقوق مادی به موجب حق مولف اشاره شد ، حق توزیع خود از زیر مجموعه های حق تکثیر و به نوعی ادامه آن است و حق توزیع نسبت به آثار حقوق مرتبط به « حق ارائه به عموم» تعبیر شده که صراحتاً شامل فروش ، معاوضه یا اجاره یا عرضه به عموم در یک مکان عمومی در نظر گرفته شده است. بنابراین می توان گفت : با این بررسی ها تنها اجرا کنندگان و تولید کنندگان از حق مادی توزیع برای آثارشان برخوردار می باشند و نسبت به سازمان های پخش سکوت اختیار شده است. اما در دستور العمل اروپایی حقوق مجاور ؛ حق توزیع برای اجرا کنندگان نسبت به اجراهای ثبت شده ، برای تولیدکنندگان آثار صوتی نسبت به اثر صوتی ، برای تولید کنندگان فیلم نسبت به فیلم و برای سازمان های پخش نسبت به برنامه های ثبت شده آن ها در نظر گرفته شده که می تواند از طریق قرار داد انتقال نیز واگذار شود و البته به موجب همین دستور العمل حق توزیع با اولین فروش اثر در اتحادیه اروپا زائل خواهد شد. هرچند در معاهده وایپو چگونگی زوال حق توزیع به طرفین قرارداد واگذار شده است.
در رابطه با حق توزیع به موجب آنچه در پیش نویس لایحه جدید به طور جداگانه نسبت اجراکنندگان در بند د ماده 96 ، تولید کنندگان آثار صوتی در بند ب ماده 105 آمده ؛ پخش عمومی اصل یا نسخه اجرای تثبیت شده برای نخستین بار از طریق فروش پخش عمومی اصل یا نسخه اجرای تثبیت شده برای نخستین بار یا سایر صور انتقال مالکیت اثر مشروط به اینکه اصل یا نسخه ها قبلاً با اجازه اجرا کننده در ایران یا هر نقطه ای دیگر از جهان پخش نشده باشد ، همان مفهوم توزیع مورد نظر در معاهده وایپو را به ذهن متبادر می سازد. هر چند حق توزیع نسبت به برنامه های تثبیت شده سازمان های پخش در نظر گرفته نشده است.
با توجه به مقررات فعلی ایران می توان گفت : حق توزیع که در این مقررات از آن به نشر صحبت شده برای دارندگان حقوق مرتبط نه صراحتاً بلکه به طور ضمنی قابل تصور است. بنابراین اگر اجرای ثبت شده یک خواننده یا نوازنده در قالب اثر تلویزیونی ارائه شود ، حق توزیع آن به سازمان پخش منتقل نشده است ؛ مگر اینکه در قرارداد انتقال به این موضوع اشاره شده باشد. همچنین است نسبت به آثار صوتی که از این سازمان پخش می شوند. فی الواقع همین حق نسبت به توزیع برنامه های ثبت شده سازمان پخش قابل پذیرش است. در عمل سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با تاسیس نمایندگی سروش در سطح کشور تنها مرکز رسمی فروش محصولات و برنامه های صدا و سیما اعم از سریال ، تله فیلم ، مسابقات و…. برنامه ها با درج هلوگرام خاص بر روی بسته بندی آثار و عرضه آن برای فروش به عموم می باشد .
د) حق عرضه به عموم –

این نوشته در پایان نامه ها و مقالات ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید