بر طبق مدل کانمن، میزان دسترسی به توجه (محدوده ی ظرفیت) قابل تغییر است. این محدوده، متناسب با سطح انگیختگی کلی تحریک پذیری فرد است که می تواند افزایش یا کاهش یابد. انگیختگی حالت کلی تحریک پذیری فرد است که بر سطوح فعال سازی نظام های هیجانی، ذهنی و فیزیولوژیک او اثر می گذارد. اگر سطح انگیختگی بسیار پایین یا بسیار بالا باشد، ظرفیت قابل استفاده ی توجه کمتر از زمانی خواهد بود که سطح انگیختگی فرد در دامنه بهینه است؛ یعنی برای دسترسی به حداکثر منابع توجه، لازم است که فرد سطح انگیختگی مطلوبی داشته باشد. عامل مهم دیگری که وجود یا فقدان منابع توجه کافی را مشخص می کند، نیازهای تکلیف در دست اجرا است (مگیل، ترجمه واعظ موسوی و شجاعی، 1386).