الف) رشد آگاهی: از طریق یک روش شناختی منظم در تمرین های رسمی و غیر رسمی ذهن آگاهی: حاصل می شود. تمرین های رسمی شامل تکنیک پویش بدن، مراقبه در حالت نشسته و ذهن آگاهی حرکات می شود و تکنیک های غیر رسمی، توجه و آگاهی از تجربیات لحظه به لحظه زندگی را در بر دارد.

ب) توجه ویژه: که از طریق مهربانی، کنجکاوی و رضایت همراه با توجه نشان دادن به تجربیات حاصل می شود. این ویژگی ها هم ارادی هستند و هم بلافاصله بعد از ذهن آگاهی حاصل می شوند.

ج) افزایش فهم نسبت به آسیب پذیری انسان: این اصل از طریق تکنیک های شنیدن و مشاهده مستقیم فرایندهای تجربی در طول تمرین مراقبه ذهن آگاهی حاصل می شود. از طریق ذهن آگاهی یاد گرفته می شود که رنج و درد جزئی از تجربیات مه هستند و به بیماران نشان می دهد که وجود این درد و رنج ها ممکن است یک عادت ناسالم باشد. در مکتب بودایی نیز داده شد که ذهن اگاهی و آموزش آن منجر به تشخیص ماهیت رنج های انسانی می شود (کران[1]، 2009).

[1] – Crone