روشهای خصوصی سازی

شركتهاي درون دستور كار خصوصي سازي، با استفاده از يك يا چند روش زير خصوصي مي شوند:

  • فروش[1]: واگذاري مالكيت شركتها كلاً يا جزئاً، يا واگذاري سهام اين شركتها از طريق عرضه عمومي داخلي يا بين المللي، فروش بلوك به نهادهاي حقيقي يا حقوقي، فروش بلوك شامل عرضه هاي عمومي تأخيري، فروش به كاركنان، فروش در بورس به روال استاندارد يا ويژه، فروش به صندوقهاي سرمايه گذاري يا شركتهاي سرمايه گذاري اوراق بهادار با توجه به شرايط حاكم بر شركتها.
  • اجاره[2]: تفويض حق استفاده از كل يا بخشي از داراييهاي شركتها براي دوره معيني از زمان.
  • تفويض حقوق عملياتي
  • ايجاد حقوق مالكانه به جاي مالكيت
  • مدل تسهيم سود[3] و ساير شكلهاي استفاده، بسته به نوع كار.
  • خصوصي سازي خدمات عمومي

با توجه به مفاد قانون شماره ۴۰۴۶ ، كه بر بخشهاي استراتژيك حاكم است، حقوق عملياتي زير را مي توان واگذار كرد:

  • دستگاههاي داراي بودجه هاي ملي و داراييهاي آنها (سدها، تالابها، بزرگ راهها، بيمارستانها، بندرها، و غيره)
  • بنگاه هاي اقتصادي دولتي كه به شكل انحصاري خدمات عمومي ارائه مي دهند.
  • مؤسسه هاي داراي بودجه هاي ملي و تكميلي كه به شكل انحصار ويژه هستند يا به شكل بنگاه هاي اقتصادي دولتي كه در چارچوب وظايف تشكيلاتي اصلي شان خدمت مي كنند.

براي خصوصي كردن سازمانهاي خدمات عمومي فوق از طريق واگذاري مالكيت، بايد قوانين جداگانه اي براي هر كدام تصويب كرد.

  1. Sale
  2. Hire
  3. Profit sharing